Przyszedł czas by rozprawić się ze starym przyjacielem, ale to rozprawić definitywnie, dlatego dziś napiszę parę słów o pierwszym Gothicu. Wiem, że jest też na rynku Gothic 2, 3 i 4, ale o nich innym razem. Gothic 1 wydany w 2001 roku to gra z gatunku RPG, która była pierwszym dziełem niemieckiego studia Piranha Bytes. Ten odważny projekt szybko zdobył uznanie w europie i na świecie. Fabuła opowiada o świecie fantasy w czasach średniowiecza. Mamy tu królestwo ludzi, będące w wojnie z orkami, (orkowie to odrębna rasa rozumnych istot podobnych do ludzi, jednak mających przewagę w postaci wielkiej siły fizycznej). Królestwo ludzi by wygrać wojnę potrzebuje broni, ale nie byle jakiej, tylko magicznej, a taką można uzyskać tylko z magicznej rudy. Na szczęście dla władcy ludzi króla Robara II na wyspach u wybrzeży jego kraju są spore złoża tego surowca. Jedynym jego problemem jest brak rąk do tej ciężkiej pracy, dlatego wysyła na wyspę wszystkich skazańców. Postanawia również zaoszczędzić swoich żołnierzy, których do pilnowania więźniów potrzebaby zbyt dużo, zwłaszcza w czasie wojny. Władca wysyła na wyspę potężnych magów, których celem jest stworzenie magicznej bariery. Zadaniem bariery było zabicie każdej żywej istoty, która spróbuje się przez nią wydostać, a jednocześnie pozwala wejść do środka. Niestety bariera wymyka się spod kontroli i zamiast doliny z kopalnią zamyka w sobie prawie całą wyspę wraz z magami, którzy ją tworzyli. Nam przyjdzie kierować losami jednego z nowych skazańców. Nie poznamy jego imienia, ani przewinień za które został skazany, jednak szybko dowiadujemy się, że podczas tworzenia bariery powstało zamieszanie, które wykorzystali skazańcy do przejęcia władzy, a my mamy możliwość dołączenia się do jednego z 3 obozów. Na początku gry fabuła wydaje się zagmatwana i trudna, jednak nie ma mowy o zagubieniu, ponieważ grając mamy możliwości rozmowy z wieloma napotkanymi postaciami, a niektóre z nich pełnią rolę przewodników i zawsze nam wszystko objaśnią. Taka pomoc jest nie tylko plusem dla grywalności, ale również dodaje klimatu, ponieważ mamy wrażenie, że nie jesteśmy sami w tym świecie. W Polsce dysponujemy w pełni dubbingową wersją gry, dzięki czemu wiele postaci jest wyjątkowo dobrze zarysowanych. W Gothic mamy ciekawy sposób rozwijania postaci. Jego budowa jest niezwykle prosta, ponieważ zdobywamy doświadczenie za wykonane zadania, pokonanie przecinków lub zabicie potworów, a gdy uzyskamy odpowiednią ilość, otrzymujemy następny poziom oraz 10 punktów nauki do rozdania. By rozdać punkty w konkretnej statystyce musimy najpierw znaleźć nauczyciela, który nas tego zechce uczyć, a następnie mu zapłacić i już możemy się szkolić. Kierunki jakie możemy rozwinąć to: siła, zręczność, poziom żywotności, poziom many, walka bronią dwuręczna, jednoręczna, posługiwanie się kuszą, łukiem ale również w grze możemy rozwijać niestandardowe umiejętności jak kradzież, skórowanie zwierząt czy akrobatykę. Naszą postać rozwijamy jednak tylko w kierunku, w jakim chcemy ostatecznie podążać, a do wyboru mamy: wojownika, maga, łucznika(złodzieja) – ten wybór nie jest jednak zależny od wyboru stron konfliktu i bardzo dobrze. Grafika jest tylko dobra, jednak pamiętajmy, że to gra w otwartym świecie, zrobiona w Europie, nie mająca tego amerykańskiego zadęcia. Kto choć przez chwilę wgryzie się w fabułę Gothica, ten od razu zapomni o niedociągnięciach grafiki. Podsumowując, zaletami tego tytułu są przede wszystkim: wspaniały scenariusz, dobrze zgrany świat gry oraz duża możliwość wyboru. Wadami są grafika oraz słaby system walk. Jestem jednak pewien, że kto przeszedł grę do końca, nie żałował, dlatego warto.

Wymagania sprzętowe.

Minimalne:
System operacyjny Microsoft Windows 98/2000/XP
Procesor Intel Pentium III 700 MHz
Pamięć operacyjna 256 MB RAM(XP 512 MB RAM)
Karta graficzna 3D z 32 MB z obsługą DirectX 7
Wolna przestrzeń na dysku twardym 2,2 GB
Karta muzyczna zgodna z DirectX 8

Dziś postanowiłem pokusić się o nietypowy ranking. Nietypowy, ponieważ traktuje o grach, które powstały na podstawie filmowych serii. Ciąg kinowych produkcji jest tu głównym kryterium, jakie musi spełnić gra, by dostać się na tę listę, jednak pozwoliłem sobie zrobić jeden wyjątek, za co przepraszam. Na początku chciałbym zaznaczyć, że jest to moje subiektywne spojrzenie i śmiało można się z nim nie zgodzić. Dodatkowo należy pamiętać, że w rankingu nie zawarłem wszystkich możliwych produkcji, a jedynie te, które są mi dobrze znane. Jeśli uznacie, że czegoś brakuje możecie to dodać w komentarzach.

Zaczynamy ranking:

10. E.T. z 1983 roku – tak wiem, po pierwsze E.T. to nie seria, a po drugie to gra z okresu „wielkiej zapaści gier komputerowych 1983-1984″. Dlaczego ją tu umieściłem? – bo to świetna podstawa, dzięki której zobaczycie skalę całego rankingu, poza tym to dobra ciekawostka. Gra jest uboga pod każdym względem nawet jak na tamte czasy, bla bla bla.. – nie ma się co rozpisywać i tak w to nie zagracie, ale ważne jest, że w grze szukamy 3 częściowego telefonu, by nasz kosmita zadzwonił do domu, a grę w pojedynkę stworzył Howard Scott Warshaw na 8-bitową konsole Atari 2600. Teraz najciekawsze, firma Atari po nawale skarg na tą produkcję wykupiła od sprzedawców wszystkie nie sprzedane egzemplarze E.T. i zakopała je w nowym Meksyku gdzieś w El Paso.

9. Niesamowity Hulk z 2008 roku – tu mógłbym potraktować go razem z grą Hulk z 2003 r., bo obie gry mają bardzo dużo cech wspólnych, a mianowicie są ogólnie słabe. Ten tytuł znalazł jednak pewną liczbę fanów wśród graczy (prawdopodobnie za sprawą komiksu i filmu oraz armii marketingowców), jednak mi osobiście ta produkcja przypominała odpowiedź na pytanie „co by było gdyby zrobić grę, której jedynym celem będzie zysk producentów na podstawie filmu, który powstał z podobnych pobudek?”. Tak powstało coś zielonego, radioaktywnego i mało ambitnego. Można dać plus tej grze za możliwości wyładowania się ze stresu. Kiedy tak rzucamy samochodami i wszystkim innym, to pomaga, ale znam wiele innych gier, które to potrafią, a niektóre umieją nawet więcej, dlatego tylko 9.

8. Król Lew z 1994r. wydany na takie platformy jak: Amica, PC, Game Boy, NES i Super NES oraz kilka innych mniej znanych. W grze chodzimy i skaczemy młodym Simbą, unikając rożnych przeszkód i złych hien, następnie kierujemy dorosłym lwem i już nie musimy się ukrywać przed przeciwnikami, oprócz tego w dwóch bonusowych etapach sterujemy Timonem i Pumbą. Jest to niełatwa zręcznościówka oferująca grafikę 2D, jednak kto ten tytuł pamięta, ten wie ile godzin rozrywki potrafiła zaoferować.

7. Batman Begins – tu już jest trochę lepiej. Grafika w grach na podstawie filmu zawsze była robiona na szybko i po macoszemu, jednak tu już jest jakiś klimat, trochę akcji i byłaby z tego całkiem przyjemna skradanka, gdyby nie kończyła się tak szybko. Gra jest skonstruowana tak, by nasz bohater nie mógł iść przed siebie zabijając wszystko po drodze – to nie Superman, to Batman, dlatego musimy się skradać, ukrywać, po cichu załatwiać strażników. Takie rozwiązania dodają grze emocji.

6. Spider-Man: The Movie z 2002 r., ale równie dobrze mógłbym tu przytoczyć każdą inną grę z tej serii, ponieważ wszystkie gry o człowieku pająku trzymają wysoki poziom i też za to dostają wysokie noty. Wszystkich produkcji pod tym tytułem naliczyłem 14, ale mogło być ich więcej. Spider-Man, którego przytaczam, jest niezwykle grywalną grą. I nie taką krótką jak to bywa z produkcjami na podstawie filmu, jedynie kamera w niektórych momentach się spóźnia oraz jak na pająka to trochę za mało skradania, za dużo bijatyki – nie.. bijatyki nigdy dość.

5. X-Men Origins: Wolverine – kolejna pozycja będąca odpowiednikiem filmu o super bohaterze, którego historię zaczerpnięto z komiksu. Tym razem wyszła z tego zupełnie przyzwoita produkcja. Nadal niezbyt długa, ale efektowna, a zwłaszcza jej główny aspekt – walka daje wiele możliwości i swobody. To za sprawą bardzo szerokiego wachlarza ciosów, który można modyfikować dzięki zdobytym punktom doświadczenia. Nasuwały mi się porównania i uznałem, że ten tytuł zawiera się gdzieś pomiędzy Uncharted a God of War. Gra nie opowiada tak dokładnie filmu, raczej go uzupełnia, co jest dodatkowym plusem.

4. Harry Potter i Zakon Feniksa – bardzo wysoko biorąc pod uwagę negatywną promocje tego tytułu w postaci potteromani i całego tego szaleństwa. Ja jednak pominąłem to ze względu na to, że filmy się zekranizowały, książki przeczytały, a ta gra z 2007 roku nadal oferuje coś ciekawego i nie tak dziecinnego jak w poprzednich częściach. Mamy tu otwarty świat gry jak w GTA, co jest niezwykle rzadkim zjawiskiem w tytułach wydanych na podstawie filmu. Ponadto większości elementów otoczenia pozostaje w interakcji z naszym bohaterem, a ze wszystkimi napotkanymi postaciami możemy wdać się w rozmowę lub pojedynek – zupełnie tak jak GTA.

3. Władca Pierścieni: Bitwa o Śródziemie – gra strategiczna, która zdobywa coraz więcej fanów wśród tego gatunku i to nie dzięki promocji filmu, a własnym zaletom. W grze możemy stanąć po obu stronach konfliktu, w dwóch niezależnych kampaniach. Rozgrywka łączy wiele aspektów spotykanych w rożnych gatunkach gier w jednolitą całość. Przykładowo tworzymy własnych bohaterów i zbieramy im doświadczenie, ale nadal jest to strategia, więc tworzymy całe armie szeregowych żołnierzy z wielu rożnych rodzajów jednostek np. ciężka jazda ludzi wschodu, elfy łucznicy czy krasnoludzcy piechurzy itp. Gra nie zapomina również o aspektach ekonomicznych takich jak: tworzenie bazy i zbieranie surowców. Tytuł ten korzysta z silnika 3D Sage, który jest również pewnym wyznacznikiem wysokiej jakości gier strategicznych.

2. Enter the Matrix – to dopiero gra. Po pierwsze to nie powiela scenariusza filmu, a go płynnie uzupełnia, oprócz tego dostaliśmy do dyspozycji bullet time oraz masę skoków, ciosów i trików. W dodatku bracia Wachowscy, by pomoc nam już całkiem poczuć się w klimacie matrixa, dodali do gry około 40 minut filmowych scen z udziałem aktorów znanych z trylogii. Grafika jest niczego sobie jak na 2003 rok. Długość rozgrywki jest podobna do tej spotykanej w standardowych tytułach gier akcji.

1. Star Wars: The Force Unleashed – tą grę opisałem dokładnie w innym poście. Za co pierwsze miejsce? Za całokształt, ponieważ gry o tematyce związanej z uniwersum Star Wars powstają od bardzo dawna i grałem w kilka bardzo dobrych, opowiadających coś więcej niż zwykle w takich produkcjach można zobaczyć.

To moja dziesiątka, jeśli uważacie inaczej to śmiało piszcie. O niektórych wymienionych tutaj grach napisze jeszcze coś więcej w osobnych postach. Również zabiorę się do pisania o tych, które pominąłem celowo bądź z niewiedzy, jak tylko znajdę czas by trochę pograć – czego sobie i wam życzę.

Wiedźmin to moja ulubiona gra, ale również ulubiona postać literacka, bowiem fabuła tej gry jest oparta na motywach serii książek polskiego pisarza Andrzeja Sapkowskiego. Mało kto wie, że pierwszy raz pomysł na grę o losach wiedźmina Geralta miała już w 1997 roku polska firma Metropolis Software, która odpowiadała za wydanie pierwszej polskiej gry fabularnej w 1993 roku p.t. Tajemnica Statuetki. Ostatecznie nic im z tego nie wyszło i może to lepiej, bo dzięki temu mamy naszego wiedźmina takiego jakim jest. Pierwsze wzmianki o pracach nad tą produkcją pojawiły się w 2002 roku. Wiadome było, że na poważnie do pracy zabrało się polskie studio CD Projekt RED współpracy z amerykańskim Atari, jednak do samej premiery w 2007 roku informacji było niewiele. Wiedźmin w krajach anglojęzycznych występuje pod tytułem The Witcher, nasi sąsiedzi Czesi przetłumaczyli tytuł jako Zaklínač a Rosjanie Ведьма́к. Gra na całym świecie zrobiła ogromną karierę i zdobyła rzesze zagorzałych fanów, rozsławiając tym samym nasz kraj. Na pewno do tego sukcesu przyczynił się jeden z większych budżetów w polskiej branży gier komputerowych, który wynosił prawie 20 milionów złotych, jednak to naprawdę niewiele w porównaniu do zachodnich produkcji np. GTA 4 dysponowała 100 milionami dolarów, Gran Turismo 5 kosztowało 80 milionów dolarów, a na Halo 3 wydano 55 milionów. Biorąc pod uwagę te liczby można by pomyśleć – to nierealne, że gra tak dobrze się sprzedaje. Wystarczy jednak wczytać się w prozę Sapkowskiego opowiadającą o losach Geralta z Rivii, by zauważyć, że gra miała ogromny potencjał, który bardzo dobrze wykorzystali twórcy The Witcher pomimo tego, iż pisarz nie brał czynnego udziału w pisaniu scenariusza. Fabuła Wiedźmina jest jego koronną zaletą, na którą zwracają uwagę wszyscy gracze. Po prostu jest tak dobrze napisana, że gdyby to był film, to na pewno dostałby Oskara za scenariusz. Dodatkowo bardzo dobrze oddaje klimat książek o wiedźminie, ale nie opowiada tych samych historii. Wydarzenia w grze są jakby luźną kontynuacją sagi Sapkowskiego. Wspomnę tutaj, iż nasz bohater żyje w czasach podobnych do naszego średniowiecza, z dużą dozą fantastyki w postaci magi i potworów na fikcyjnym globie, gdzie występują takie państwa jak np. Temeria, Cintra, Redania czy Nilfgard. Grę zaczynamy 5 lat po zdarzeniach kończących ostatni tom powieści opowiadający o losach Geralta pt. Pani Jeziora. Wiedźmini którzy przetrwali do obecnych czasów, schronili się w starej zniszczonej twierdzy należącej niegdyś do ich tajnego klanu. Odnajdują oni Geralta w lesie w stanie krytycznym, jednak nasz bohater pod czujnym okiem czarodziejki Triss Merigold wraca do zdrowia, ale nie wracają wspomnienia. Przyczyna amnezji pozostaje zagadką, tymczasem na twierdze napadają bandyci wraz z czarownikiem. Ich celem są mutageny dające niezwykłe zdolności wiedźminom. Kradzież kończy się powodzeniem, dodatkowo ginie Leo – młody adept wiedźminów i przyjaciel Geralta. Ten obarcza się winą za jego śmierć i postanawia dopaść zbrodniarzy – tak kończy się wprowadzenie do fabuły w The Witcher. Grafika prezentuje światowy poziom wykonania. Wystarczy spojrzeć na starannie wykonane lokacje, szczegółowo zrealizowane postacie lub na animacje włosów głównego bohatera. By osiągnąć taki efekt gra wykorzystuje dwa silniki. Pierwszy to Aurora Engine firmy BioWare odpowiadający np. za tw. Mapowanie normalnych (technika teksturowania, która pozoruje wypukłosci powierzchni) oraz efekt rozmycia w biegu, czy filtr głębi obrazu. Drugi to silnik silnika fizyczny Karma, a jego zadaniem jest animacja postaci, odwzorowanie sił fizycznych oraz możliwość interakcji z niektórymi elementami otoczenia, dzięki czemu możemy np. zniszczyć meble. Przebieg rozgrywki opiera się na wykonywaniu ogromnej liczby przeróżnych zadań, często za pomocą naszych jedynych broni: metalowego miecza do walki z ludźmi oraz srebrnego do zabijania potworów. Oczywiście w grze będziemy zdobywać i rozwijać nasze uzbrojenie, jednak miecz jest tu zasadniczą bronią, co wcale nie jest wadą. Pojedynki i sekwencje jakie wykonuje Geralt władając mieczem są powalające, dodatkowo wraz ze wzrostem doświadczenia gracz rozwija te umiejętność, dzięki czemu stają się one jeszcze bardziej widowiskowe. Do stałych elementów tego tytułu należy również dokonywanie wyborów moralnych – tu nic nie jest czarno-białe, a postacie nie dzielą się tylko na te dobre i złe, niektóre są nieokreślone. Niezależnie od naszego wyboru zawsze odczujemy jakieś negatywne skutki danej decyzji – jednak dopiero kilka godzin później, kiedy wyczytywanie zapisanej gry jest nieopłacalne. Dodatkowo nasze wybory mają odbicie w finale gry, gdyż w zależności od wybranej drogi zakończenie będzie wyglądało inaczej. Całokształt Wiedźmina jest bardzo dobrze zgraną maszyną, zapewniającą wiele godzin rozrywki na najwyższym poziomie i moją ulubioną grą.

Wymagania sprzętowe

Minimalne:

System operacyjny Windows XP(Service Pack 2) \ 7 \ Vista
Procesor Intel Pentium 4 2,4GHz \ AMD Athlon 64 2800+
Pamięć operacyjna 1 GB(XP) \ 2 GB (Vista)
Wolne miejsce na dysku twardym 9 GB
Karta graficzna NVIDIA GeForce 6600 / ATI Radeon 9800 (DirectX 9 i
Pixel Shader 2.0)
Karta muzyczna zgodna z DirectX 9.0

Zalecane:
Procesor Intel Core 2 Duo 2,13 GHz lub AMD X2 5600+
2 GB RAM
Karta graficzna GeForce 7900 GTX / ATI Radeon X1950 PRO (DirectX 9 i
Pixel Shader 3.0)

Mafia: The City of Lost Heaven to gra z 2002 roku, która stworzyło czeskie studio Illusion Softworks (obecnie 2K Czech), a wydała amerykańska firma Gathering of Developers. Nie jest o młody tytuł, poza tym powstał już sequel w postaci Mafii 2 w 2010 roku, ja jednak przybliżę wam tą serię od początku. Fabuła gry przenosi nas w lata trzydzieste XX wieku do fikcyjnego miasta Lost Heaven, którego infrastruktura i klimat są wzorowane na takich miastach jak Chicago i Nowy Jork. Kierujemy poczynaniami Thomasa Angelo, młodego, spokojnego taksówkarza, który przez zbieg okoliczności zostaje członkiem rodziny mafijnej – Salieri. Zaczęło się od nocnej zmiany w taryfie. Thomas czekając na klienta zostaje świadkiem gangsterskiego pościgu. Samochód jednych wypada z drogi tuż obok zaparkowanej taksówki, więc mafiozi przesiadają się do nas z nakazem zgubienia pościgu. Zlecone zadanie wykonujemy tak dobrze, że po wszystkim otrzymujemy ofertę pracy dla mafii jako kierowca. My mamy jednak opory moralne i decydujemy się dopiero, kiedy następnego dnia dopadają nas zbiry, którym to wcześniej uciekliśmy. Oczywiście szybko pniemy się coraz wyżej w gangsterskiej hierarchii. Cała fabuła opiera się na naszej postaci, która często jest głównym motorem napędowym wydarzeń, a najważniejszym wątkiem jest walka z mafijną rodziną Morello. Gra oferuje tw. otwarty świat oznacza to, że nie musimy ślepo podążać wyznaczoną trasą lecz możemy swobodnie eksplorować miasto – podobnie jak w serii GTA. Na początku gry udostępniony mamy niewielki rejon miasta oraz kilka modeli samochodu, ale wraz z przejściem kolejnych misji odsłania się nam całe miasto, którego jest 12km kwadratowych powierzchni, a z okolicznymi terenami podmiejskimi takimi jak farma czy tor wyścigowy jest tego aż 20 km kwadratowych. Podobnie sprawa ma się z samochodami z tamtego okresu – im jesteśmy dalej w fabule tym lepsze samochody możemy wykorzystywać. Wszystkich samochodów jest 60 i są to same klasyki które naprawdę jeździły po amerykańskich ulicach w latach trzydziestych, jednak ich nazwy zostały zmienione np. znana marka Ford występuje pod nazwą Bolt, Chevrolet to Schubert, Cadillac to Lassiter itd. Największą zaletą Mafii jest zróżnicowanie misji. Wszystkich zadań głównego wątku jest 20, ale każde jest inne przez co gra się nie nudzi np. pościgi, strzelaniny, zabójstwa na zlecenie, przemyt, kradzież, zastraszenie, podkładanie bomb itp. Również scenariusz stoi na najwyższym poziomie. Widać w nim nawiązania do takich filmów jak ojciec chrzestny czy chłopcy z ferajny. Jedyną wadą jest grafika, ale nie do końca, ponieważ gra powstała 10 lat temu, dlatego obecnie nikt nie powinien jej pod tym kątem oceniać – przecież w 2002 roku grafika była zaletą tej produkcji. Mnie Mafia zapadła w pamieć na dobre. Jest to tak dobra gangsterska opowieść, że na pewno poszedł bym na nią do kina gdyby tylko była taka możliwość. Polecam Mafię wszystkim.

Wymagania sprzętowe

Minimalne:
System operacyjny Windows 98 / ME / 2000 / XP / Vista
Procesor Pentium III 500MHz
Pamięć operacyjna 128 MB
Karta graficzna 32 MB akcelerator 3D